ORPHEUS: het lied van verdriet

Muzikale viering over rouw, verdriet en troost

Een nieuwe muzikale viering over rouw, verdriet en troost

Theatermaker Minou Bosua ontwikkelt een nieuwe muzikale viering over rouw, verdriet en troost. Ze laat zich inspireren door het mythe van Orpheus, de beroemde opera Orfeo ed Euridice van Gluck en door verschillende culturen die de liefde na de dood laten voortleven.

Met een grote glimlach en in een open dialoog neemt Minou haar publiek mee door het ongemak van een leven met de doden. Een meeslepend muzikaal ritueel; bloedserieus, hartverwarmend en vol humor tegelijkertijd. Dit lied van verdriet wordt een omgekeerde Orpheus-mythe: we kijken niet achterom uit wantrouwen, maar gaan vooruit, in het volle vertrouwen dat de doden met ons meelopen.

In iedere stad vertolkt een andere gastmuzikant de rol van Orpheus; met zijn of haar eigen verhaal en repertoire. De gesprekken worden op dit moment gevoerd met oa. Marlijn Weerdenburg, Monic Hendrickx, Valentina Toth, Marcel Musters, Marion Bloem, Eelco Smits.

Dood, afscheid en rouw

We krijgen er allemaal mee te maken; dood, afscheid en rouw. In een maatschappij waar de maakbaarheid van het leven en het nastreven van geluk centraal staan, gaan we echte rouw vaak uit de weg. Op de schoorsteenmantel van Minou staan de urnen van Vader, Moeder en Broer te verstoffen. Wat een armzalige plek voor de mensen die we eens koesterden.

In Orpheus: lied van verdriet geven we degenen die we verloren een nieuwe plek. Hoe houden we ze levend, zodat zij ons leven rijker maken? Tijdens het ontwikkelproces dompelt Minou zich onder in zeven rouw- en herinneringsrituelen van culturele gemeenschappen. Ze viert feest met de Ghanese Ga Akan gemeenschap, zingt mantra’s met de Hindi en leert spreken met de doden in Winti-rituelen. Niet het afscheid staat centraal, maar het onderhouden van een levende relatie met de doden.

Zes vieringen. Samen ruimte maken voor rouw.

Hoe geven we verlies een plek, en wat kunnen we daarin van elkaar leren? Voor Orpheus ontwikkelt Minou Bosua samen met zes verschillende culturele gemeenschappen zes muzikale, theatrale vieringen in de IJzergieterij. Met verhalen, rituelen, dans en muziek onderzoeken zij verlies, verdriet, verbinding en voortleven.
Iedere gemeenschap geeft een eigen viering vorm en gaat bij de andere gemeenschappen op bezoek. De hal staat wagenwijd open voor iedereen die wil meedoen, ervaren, delen en leren.
Zo bouwen we vanuit deze ontmoetingen aan een nieuwe, gemengde gemeenschap: een Genootschap van Rouwenden, of simpelweg een Troostclub. Een plek waar mensen met verschillende achtergronden herinneringen delen, samen zingen en elkaar steunen. Waar verdriet gedeeld en gedragen mag worden, en ruimte ontstaat om samen verder te leven.

MINOUX

MINOUX onderscheidt zich door de dialoog die Minou voortdurend aangaat met het publiek; tijdens het ontwikkelproces én de voorstelling zelf. Humorvol en eerlijk betrekt Minou specifieke doelgroepen rondom maatschappelijke thema’s. Bij POWWOW (sinds 2024) nemen lokale ouderen deel en in Den Bosch werden verschillende culturele gemeenschappen betrokken bij Leer me de dans van je moeder (2024).

Ook bij Orpheus betrekt MINOUX specifieke culturele gemeenschappen direct en via partnerorganisaties (zoals welzijnswerk, uitvaartcentra, geloofsgemeenschappen). De komende periode benadert ze diverse groepen, zoals de Hindoestaanse, katholieke, Surinaamse gemeenschap (en meer) en onderzoekt hun wijze van vieren en herdenken. Op basis van deze input wordt gezamenlijk vorm gegeven aan de voorstelling.